فإذا تفكّرتم في تفاوت حاليهم ، فالزموا كلّ أمر لزمت العزّة به حالهم ، و زاحت الأعداء له عنهم ، و مدّت العافية فيه بهم ، و انقادت النّعمة له معهم ، و وصلت الكرامة عليه حبلهم من الاجتناب للفرقة ، و اللّزوم للألفة ، و التّحاضّ عليها ، و التّواصي بها . ( 47 ) و اجتنبوا كلّ أمر كسر فقرتهم ، و أوهن منّتهم ، من تضاغن القلوب ، و تشاحن الصّدور ، و تدابر النّفوس ، و تخاذل الأيدي . ( 48 ) و تدبّروا أحوال الماضين من المؤمنين قبلكم ، كيف كانوا في حال التّمحيص و البلاء . ألم يكونوا أثقل الخلائق أعباء ، و أجهد ملازم شويد هر كارى را كه لازم شد عزّت به [ سبب ] آن ، حال ايشان را ، و دور شدند دشمنان مر آن امر را از ايشان ، و زيادت كرده‌اند عافيت را در آن امر به ايشان ، و فرمان بردار شد نعمت مر آن امر [ ر ] ا با ايشان ، و بپيوست كرامت و بزرگى بر آن امر ريسمان ايشان را : از پرهيزيدن براى جدائى ، و لازم گردانيدن براى جمع شدن ، و بر افژوليدن بر آن امر ، و وصيّت كردن يكديگر را به آن . ( 47 ) و بپرهيزيد هر كارى را كه بشكست پشت مهرهء ايشان [ را ] ، و سست گردانيد قوّت ايشان را ، از كينه داشتن دل ها با يكديگر ، و با يكديگر دشمنى داشتن در سينه‌ها ، و پشت فرو كردن نفس ها [ در جدايى ] ، و فرو گذاشتن دست ها [ از يارى يكديگر به سبب نفاق ] . ( 48 ) و انديشه كنيد حال هاى گذشتگان [ را ] از مؤمنان پيش از شما ، [ كه ] چه گونه بودند در حال پاك گردانيدن از گناه و [ در حال آزمايش و ] بلا اى نبودند گران ترين خلايق به بارهاى گران ، و به غايت رسيده‌ترين بندگان به بلا ، و